انقلاب در وبلاگ

به یاد ندارم که تا پیش از این، مگر به سهو یا به عمدی خیلی خیلی قوی، از زبان محاوره در وبلاگ‌ام استفاده کرده باشم. یعنی قضیه این بوده که اینجور نوشتن، برای خود من تبدیل به سبکی شده بود که دوست‌اش داشتم: زبان خودم بود. اما با ظهور پدیده‌ای مثل مرحوم گودر، به کارکردهای عجیب زبان محاوره هم پی بردم. اینکه بی‌پیر، چقدر به مخاطب احساس نزدیکی می‌دهد. از طرف دیگر، اخیراً - یعنی حدود سه ماه پیش - هم یک وب‌سایت شخصی زده‌ام که برای خودش وبلاگی دارد و دم و تشکیلاتی. قصد کرده‌ام آنجا بیشتر از موضوعات اجتماعی بنویسم و اینجا را بگذارم برای نوشته‌های شخصی‌تر.

برای همین هم این، یک انقلاب کوچک در یک وبلاگ نسبتاً قدیمی است: از این بعد صرفاً شخصی خواهم نوشت و احتمالاً با زبان محاوره. تا چه پیش آید و کشتیبان را چه سیاستی آید.‏

/ 0 نظر / 12 بازدید